Βάλε στόχους!!!

Καθ όλη τη διάρκεια ζωής μας κάνουμε όνειρα. Κάποια θα έλεγε κανείς πως είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν, κάποια άλλα αγγίζουν τα όρια της τρέλας και άλλα της επιστημονικής φαντασίας. Με κάποια νομίζουμε πως θα γίνουμε ευτυχισμένοι κι όταν έρχεται η ώρα που επιτέλους βιώνουμε αυτό, που κάποτε είχε χώρο μόνο στη φαντασία μας, νιώθουμε άδειοι.

Γι' αυτό είναι απαραίτητο κάποιος να είναι πολύ προσεκτικός τι εύχεται αλλά και τι νομίζει ότι θέλει. Τα όνειρα που κάνουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά στόχοι. Κάποιοι δύσκολοι, επίπονοι. Άλλοι πιο εύκολοι απ' ότι νομίζαμε και περιμέναμε. Ο κάθε στόχος είναι δυνατός, αν υπάρχει ισχυρό κίνητρο. Κι αν πραγματικά θες να επιτευχθεί πρέπει να μην αφήνεις τις παρασπονδίες να σε ξελογιάζουν.

Σταμάτα επιτέλους να παραπονιέσαι για το σώμα σου και τα κιλά που έχεις βάλει. Κουράστηκες κι εσύ ο ίδιος να ακούς τον εαυτό σου. Κάθε Σαββατοκύριακο η ίδια ατάκα: «Από Δευτέρα θα ξεκινήσω δίαιτα».

Πόσες Δεύτερες πέρασαν κι εσύ δεν άρχισες; Πόσες Τρίτες και Τετάρτες ήρθαν για να σου χαλάσουν το διατροφικό πρόγραμμα που είχες ξεκινήσει κι εσύ τις άφησες; Κάθε φορά που αποφασίζεις να το ράψεις, οι πειρασμοί λες και διαμαρτύρονται κι έρχονται όλοι μαζί. Μην τους αφήσεις. Δε βαρέθηκες πια ν' αφήνεις κάθε φορά στη μέση αυτά που ξεκινάς; Σκέψου πως είναι ένα στοίχημα που βάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σταμάτα να αναβάλεις τις δουλειές που έχεις να κάνεις. Μην τα αφήνεις όλα τελευταία στιγμή. Γιατί να τρέχεις, ν' αγχώνεσαι και να δίνεις αφορμές; Το ξέρω, βαριέσαι αλλά σκέψου πως είσαι αναγκασμένος να κάνεις ορισμένα πράγματα. Καλύτερα λοιπόν να τα κάνεις με όρεξη, παρά βρίζοντας την τύχη σου.

Δε θέλεις να διαβάσεις, δε θέλεις να πας στη δουλειά, βαριέσαι να βγάλεις το σκύλο βόλτα νυχτιάτικα, να πλύνεις τα πιάτα, να απλώσεις. Όλοι βαριούνται, αλλά σκέψου πόσο σίγουρος νιώθεις με τον εαυτό σου, όταν έχεις διαβάσει ή το πόσο ξεσκάς όταν περπατάς μέσα στη νύχτα. Ή εκείνη τη στιγμή που κάθεσαι στον καναπέ, τι ανακούφιση νιώθεις που βλέπεις το σπίτι σε μια τάξη.

Και τέλος; Σταμάτα να φοβάσαι τον έρωτα. Έχει περάσει πολύς καιρός που είσαι μόνος σου. Δε βαρέθηκες να βολεύεσαι σε δανεικά σεντόνια; Πληγώθηκες τότε, ναι. Μα αυτό δεν πάει να πει πως πρέπει να χάσεις την πίστη σου στους ανθρώπους. Σε κανέναν να μην επιτρέπεις να σου δημιουργεί φόβο. Αν κάποιος μπορεί να σε κάνει να φοβάσαι αυτός είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Κι ακόμη και σ' αυτόν να μην το επιτρέπεις.

Τίποτα δεν είναι ανέφικτο στον πλανήτη που γεννήθηκες και ζεις. Σήκωσε τα βλέφαρα σου, ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις πως τα περίεργα είναι περισσότερα από τα δήθεν φυσιολογικά. Ζήσε τη ζωή σου όπως εσύ την ονειρεύτηκες και μην υψώνεις τείχη.

Και να θυμάσαι πως όταν θα έρθει η ώρα της επιτυχίας και δεις όλους σου τους στόχους να πραγματοποιούνται, οφείλεις να μην είσαι μόνος. Γιατί κανένα όνειρο και κανένας στόχος δεν έχει αξία, αν δεν έχεις άτομα να μοιραστείς τη χαρά σου.

Οι λάθος φίλοι!!..

Οι άνθρωποι περνούν καλά, φωνάζουν, τραγουδούν, κλαίνε, πονάνε. Θα μπορούσε κανείς, να τους παρομοιάσει, μ' ένα ποτήρι που μέσα έχει αλκοόλ. Στις χαρές χαμογελαστοί πίνουν και χορεύουν. Στις λύπες σιωπηλά και μελαγχολικά πίνουν για να ξεχάσουν. Τι μένει; Γυαλί. Μια γυάλινη ψυχή, αυτό έχουν μέσα τους. Το χείριστο μ' αυτό το υλικό είναι πως όσο κι αν το προσέχεις σπάει πολύ εύκολα. Το μέσα μας είναι γυαλί που το εμπιστευόμαστε σε ξένα χέρια. Θα είναι άραγε προσεκτικοί αυτοί που θα έρθουν; Θα το εκτιμήσουν; Θα το κατανοήσουν ή μήπως βολεύει περισσότερο να υπεκφεύγουμε σε αναίμακτες καταστάσεις χωρίς κανένα ρίσκο;

Το ένα ψέμα φέρνει τ' άλλο, λένε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα λάθη. Μ' ένα μαγικό τρόπο ένα λάθος αρκεί για να φέρει ένα τεράστιο μπούμερανγκ. Λάθη, λάθη, λάθη. Να τ' αγαπάς τα λάθη σου. Ξέρω, όταν τα σκέφτεσαι σε πονάνε. Μα σ' εκείνα χρωστάς ό,τι σωστό γνωρίζεις τώρα. Εκείνα μόνο μπορούν να σε κάνουν να δεις καθαρά. Να μετανιώσεις, να τρέξεις μπροστά ή πίσω.

Δε συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με τους λάθος ανθρώπους. Εκείνοι είναι σαν μια ευθεία γραμμή. Δεν έχουν καμία αρχή και συνάμα κανένα τέλος. Χαμαιλέοντες που παίρνουν πάμπολλες μορφές, τους αρέσει να μεταμφιέζονται σε φίλους μα η αγαπημένη τους στολή είναι εκείνη του «ανθρώπου» σου. Ναι, στο λάθος σημείο και τη λάθος στιγμή.

Άνθρωποι που ποτέ δεν πίστεψαν σε σένα, που ξέχασαν να σου πουν πόσο όμορφος άνθρωπος ήσουν τότε.Που σε πλήγωσαν με τα λόγια τους, που δεν κατάλαβαν ποτέ τι είναι σημαντικό για σένα και τι όχι. «Δεν τους τα έμαθαν σωστά, τους διακατέχουν συμπλέγματα κατωτερότητας, έχουν περάσει πολλά κι έχουν πονέσει πολύ» θα έλεγε κάποιος τρίτος που θα ήθελε να τους δικαιολογήσει. Και τι με αυτό; Ξέρεις πόσα κουβαλάμε εμείς οι υπόλοιποι και πόσα είναι κείνα που κρύβουμε πίσω από ένα χαμόγελο; Στα κομμάτια να πάνε! Εμείς μάθαμε, εκείνοι γιατί ακόμη όχι ;

Θα σου πουν πως δεν μπορείς, θα σου κόψουν τα φτερά καθώς και κάθε ενθουσιασμό. Ξέρεις δε θέλουν να σε δουν να το κάνεις εκείνο το δύσκολο. Είναι αυτοί που θα ουρλιάξουν πως τα πράγματα δεν είναι όπως νομίζεις. Το νου σου, όμως, τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα αντιλήφθηκες. Ζηλεύουν ακραία καθώς μέσα τους φοβούνται μη τους κάνεις αυτά που εκείνοι κάνουν σ' εσένα.Παράπονα, γκρίνιες και κριτική σε όλους.

Όταν περιβάλλεσαι από τέτοια λάθος άτομα, μην περιμένεις να συμβούν σωστά πράγματα στη ζωή σου. Είναι σαν την ανεμοβλογιά που δεν έχεις περάσει αυτοί οι άνθρωποι. Σε κολλάνε μ' όλες τις έννοιες. Σήκωσε τα τείχη και συνέχισε όπως εσύ είχες μάθει τόσο καιρό που περπατούσες μόνος. Εσύ βρίσκεσαι ήδη στο δρόμο για εκεί που θες να φτάσεις. Αυτοί δεν έχουν ξεκινήσει καν.

Γιατί άραγε ενώνονται άνθρωποι που δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να είναι μαζί; Γιατί επιτρέπεται αυτοί που αγαπιούνται περισσότερο απ' όλους να αλληλοπληγώνονται; Γιατί ο ένας να νιώθει πάντα περισσότερα και γιατί ο άλλος να βουλιάζει στον εγωισμό του; Όταν οι λάθος άνθρωποι, οι άνθρωποι που λανθασμένα βρέθηκαν μαζί, απομακρύνονται ο ένας απ' τον άλλον, τότε τα σωστά πράγματα θ' αρχίσουν να συμβαίνουν. 'Ισως αυτή, εν μέρει, να είναι και η τιμωρία τους.

Θα μ'ακολουθήσεις?

Θέλω να μιλήσω σε σένα, όποιος και αν είσαι εσύ, με όποια ιδιότητα βρίσκεσαι στη ζωή μου, είτε είσαι ο σύντροφος μου, είτε είσαι φίλος μου.

Να θυμάσαι πως τη δυνατότητα να είσαι δίπλα μου σε αυτό το ταξίδι που λέμε ζωή, σου την έχω δώσει εγώ. Φαντάσου πως είμαι ένα τρένο που έχω προορισμό το γύρο της ζωής, κι εσύ όπως και όλοι όσοι είναι δίπλα μου, είσαι ένας επιβάτης που θέλεις να έρθεις μαζί μου.

Εσύ λοιπόν διάλεξες αυτή τη διαδρομή κι εγώ σε επέλεξα γιατί πίστεψα σε σένα, πίστεψα πως μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε, να ζήσουμε και να μάθουμε όλα όσα μας προσφέρει αυτό το ταξίδι.

Ευχάριστα ή δυσάρεστα δεν έχει σημασία, θα περπατήσουμε πλάι ο ένας στον άλλον, όχι ο ένας μπροστά και ο άλλος πίσω. Δίπλα-δίπλα για να ξεπερνάμε τα εμπόδια μαζί, με ένα σάλτο.

 Το ταξίδι μας θα είναι μεγάλο, ο καιρός δε θα είναι πάντα με το μέρος μας, θα περάσουμε από δύσκολα μονοπάτια, θα συναντήσουμε βουνά, θάλασσες, αλλά πάνω από όλα θα είμαστε μαζί. Το τρένο πατάει γερά πάνω στις ράγες, μη φοβηθείς από την ταχύτητα, κάποιες φορές θα πηγαίνουμε γρήγορα και κάποιες άλλες πιο σιγά.

Δε θα είμαστε πάντα μόνοι, στο τρένο υπάρχουν κι άλλοι επιβάτες, μερικοί από αυτούς θα μείνουν μαζί μας μέχρι το τέλος, κάποιοι άλλοι θα κατέβουν σε κάποια στάση είτε γιατί κουράστηκαν, είτε γιατί είναι δειλοί ή ακόμα γιατί μπορεί να επιλέξω να το κάνω εγώ η ίδια. Θέλω όμως να ξέρεις τους κανόνες του ταξιδιού πριν ανέβεις, έτσι για να είμαστε εντάξει.

Αν έρθεις μαζί μου τελικά, θέλω να προσπαθήσεις να φτάσεις μέχρι το τέλος. Θέλω να ανέβεις όπως είσαι, χωρίς αποσκευές, χωρίς τίποτα.

Να με εμπιστευτείς. Να με αντέχεις. Να με αγαπάς.

Όταν περάσει ο καιρός, και σε εμπιστευτώ, θα σου δώσω τη δυνατότητα να οδηγήσεις κι εσύ το τρένο, να ξεκουραστώ κι εγώ λιγάκι. Κι εγώ θέλω να με ξεκουράζεις εσύ.

 Κι αν κάτι αλλάξει κι αν κουραστείς από το ταξίδι και θελήσεις να κατέβεις, θέλω να το ξέρω. Μην κρυφτείς πίσω από δικαιολογίες, να έρθεις να σταθείς μπροστά μου, να εξαργυρώσεις το εισιτήριό σου και να κατέβεις όπου εσύ θελήσεις. Με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα.

Σου δίνω τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε μαζί, να δούμε τον κόσμο, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να στεναχωρηθούμε ή να χαρούμε, να χορέψουμε και να αγκαλιαστούμε. Να μεγαλώσουμε και να γεράσουμε μαζί, να γίνουμε όπως εκείνοι οι δύο απίθανοι τύποι στο muppet show o Στάτλερ και ο Γουόλντροφ.

Γι’ αυτό θέλω να το σκεφτείς καλά πριν ανέβεις, ο χρόνος είναι λίγος κι εγώ έχω πολλά που θέλω να δω, πριν φτάσω στον προορισμό μου.

Εσύ!

Ρε ξέρεις τι; Έτσι επειδή δεν στα έχω πει ποτέ αποφάσισα να στα πω τώρα έτσι όπως σε κοιτάω στη θέση του οδηγού.
Δεν είσαι ο τύπος που θα έβλεπα στο δρόμο και θα έμενα με το στόμα ανοιχτό. Δεν είσαι ο τύπος που θα κοιτούσα καν δεύτερη φορά. Θα μου πεις και τότε τι; Σε κέρδισε η προσωπικότητα μου;

Ναι. Μη γελάς. Αλήθεια.
Με κέρδισε αυτή η ατμόσφαιρα που έχεις. Που είναι ελαφριά και βαριά ταυτόχρονα, που το γέλιο είναι λες και σέρνεται μονίμως κάπου πάνω σου.

 Γουστάρω που τα μάτια σου είναι έτσι λίγο πονηρά αλλά πάντα με κοιτούν ευθεία. Και λατρέυω που με κάνεις διαρκώς να γελάω.

Και το αμάξι σου μ`αρέσει.Έλα σοβαρά τώρα.
Μου ανοίγει την όρεξη για ταξίδια και μουσικές και θάλασσα και κρασί. Και εντάξει όσο ρομαντικές και να ακούγονται αυτές οι σκηνές που κάνω στο μυαλό μου είναι όμορφες.

Α! Και σε γουστάρω γιατί δεν σνομπάρεις το ρομαντικό.Ίσα ίσα υποστηρίζεις ότι αυτό λείπει από τον κόσμο. Αλλά είσαι ρεαλιστής. Σκληρός ρεαλιστής. Και μ’αρέσεις επειδή δεν φοβάσαι να πεις τη γνώμη σου, αλλά ούτε φοβάσαι να την αλλάξεις.
Γουστάρω που είσαι αυθόρμητος, που γελάς αληθινά και ξέρεις και να κλαις και να νευριάζεις και να εξελίσσεσαι. Α! Και ναι, μ’αρέσει και που σ’αρέσω.
Πιο πολύ από όλα όμως, μ`αρέσεις γιατί δεν έχουμε ημερομηνία λήξης, γιατί όταν τσακωνόμαστε μου πετάς ένα « η ζωή είναι ωραία »και καταλήγουμε σε ένα κρεβάτι, σε ένα αμάξι, κάπου τέλος πάντων, πιο αγκαλιασμένοι από ποτέ.

Ναι. Μου αρέσεις πολύ!

Οι κανόνες της ευτυχίας...?

Ξέρεις, μόνοι μας
δυσκολεύουμε τα πράγματα. Μόνοι μας σκεφτόμαστε περίπλοκα και θέτουμε
όρια και σύνορα. Μόνοι μας φοβόμαστε πως δε μπορούμε, πως δεν αντέχουμε,
 μόνοι μας εκνευριζόμαστε και μόνοι μας βαλτώνουμε.

Πριν το αντιληφθείς, κατηγορείς τους άλλους για ό,τι δεν έχεις κάνει ή
για ό,τι στην ουσία φοβάσαι ή δε θέλεις να κάνεις. Όταν
συνειδητοποιήσεις πως εσύ είσαι υπεύθυνος για ό,τι έχεις φέρει στη ζωή
σου νιώθεις ηλίθιος και αρχίζουν οι ενοχές.

Αν είσαι εγωιστής και περήφανος υπάρχει ένα θέμα σε αυτό ακριβώς το
σημείο. Οι ενοχές έχουν τέτοια ορμή που δε μπορείς να τις δεχτείς και
άρα μετατοπίζεις το πρόβλημα αλλού. Αλλάζεις χαρακτήρα και συμπεριφορά,
παθαίνεις κρίσεις πανικού, δε κοιμάσαι ή κοιμάσαι πολύ, αισθάνεσαι μόνος
 και ανίκανος να αισθανθείς ξανά χαρούμενος.

Σιγά σιγά όμως αρχίζει και αναπτύσσεται κάτι μαγικό, κάτι που δε
περιγράφεται με λέξεις. Ένα συναίσθημα ωκεάνιο στο βυθό που βρίσκεσαι.
Αρχίζεις να ημερεύεις τους καρχαρίες καθώς αποφασίζεις να αναδυθείς και
αρχίζουν και φαίνονται οι μορφές των ανθρώπων που σε περίμεναν και σου
έδιναν συμβουλές ομαλής ανάδυσης.

Και δεν έφυγαν ή έστω δεν έφυγαν για πολύ, ξαναγυρνούσαν και ήταν
σταθερά εκεί. Γιατί σε γνωρίζουν καλά, γιατί τα ίδια περνούν ή πέρασαν
κι εκείνοι. Και μετά όλα φαίνονται καλύτερα, εύκολα. Ακόμα κι αυτά που
δεν υπολόγιζες.

Και τελικά  αντιλαμβάνεσαι πως μπορείς να κάνεις τη ζωή που πάντα
ονειρευόσουν.

Συνειδητοποιείς επίσης πως είναι απαραίτητο να αισθάνεσαι καλά με τον
εαυτό σου στις μοναξιές σου, στα καλά και στα κακά σου. Ξεκινάς επίσης
να ξέρεις τι αισθάνεσαι. Να έχεις επίγνωση. Να νιώθεις στο πετσί σου
καθετί που λες και σκέφτεσαι.

Να μη λυπάσαι τον εαυτό σου. Να γελάς μαζί του, να αυτοσαρκάζεσαι και να
 το ξεπερνάς.

Να μην είσαι υποχείριο των άλλων. Να είσαι δυνατός. Να είσαι βέβαιος πως
 μπορείς να γκρεμίσεις τα πάντα με τα δυο σου χέρια αλλά να επιλέγεις να
 χτίζεις μόνο.

Να χαμογελάς, να σου το θυμίζεις. Δε μπορείς να αλλάξεις εσύ τους
άλλους, να σου το θυμίζεις κι αυτό.

Να περπατάς με αυτοπεποίθηση και να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά αλλά το
βλέμμα σου ίσιο.

Να ξέρεις πως είναι φυσιολογικό να πονάς. Δεν είσαι ο μόνος και δεν
είσαι μόνος.

Να ξέρεις πότε να φεύγεις, αλλά να φεύγεις μόνο όταν έχεις προσπαθήσει
μέχρι τέλους. Και να μη κλαις. Να το γιορτάζεις.

Να μη σε στοιχειώνει το παρελθόν σου και να μη φοβάσαι το μέλλον. Δεν
έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

Να μπορείς να επικοινωνείς με βασιλιάδες και τσιγγάνους χωρίς
διακρίσεις. Να μην εξυψώνεις αλλά ούτε να υποτιμάς. Να μη χάνεις στιγμή
τον εαυτό σου. Να είσαι εσύ. Πάντα.

Να περιποιείσαι τις εσωτερικές πληγές σου, να τις φιλάς, να τις
χαϊδεύεις αλλά να μη σου προκαλούν πόνο. Μετά να σηκώνεις πάλι κεφάλι.

Να κοιτάς τους άλλους στα μάτια, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Να εννοείς αυτό
 που λες.

Να έχεις χιούμορ, δηλώνει νοημοσύνη.

Να μην παπαγαλίζεις μονίμως αποφθέγματα άλλων. Αυτό είναι το πιο εύκολο.
 Και σε επηρεάζει. Περισσότερο από όσο νομίζεις. Να έχεις δική σου άποψη
 και αισθητική. Να σε εμπνέουν αλλά να δημιουργείς και δικά σου, και ας
είναι λάθος.

Να μη μειώνεις τον εαυτό σου. Αλλά να μην είσαι και υπερφίαλος.

Να ζητάς αυτό που θέλεις και να μη φοβάσαι να ρωτάς.

Να διεκδικείς, με πάθος. Να αγαπάς. Με πάθος. Να κάνεις έρωτα. Με πάθος.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Μη φοβάσαι  λοιπόν το σκοτάδι, είναι μαγικό το τι μπορεί να συμβεί.

Αποδέξου το και μετά έρχεται μόνο το φως.

Ξεκίνα  να κάνεις πράξη τις πιο τρελές σου επιθυμίες από σήμερα, να ζείς
 όμορφα και να φέρεσαι  καλά σε όλους, ανεξαρτήτως. Και να αγαπάς
δυνατά.

Μάθε να είσαι ευτυχισμένος. Όχι επειδή στο είπαν αλλά επειδή θέλεις.

Να μην υπάρχει άλλη επιλογή. Να είσαι ευτυχισμένος.

Μη φοβάσαι τα 23....

Γιατί είσαι όπως είσαι; Ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις. Μη δίνεις ποτέ εξηγήσεις. Γύρω στην ηλικία των 25, παίζουμε τους μεγάλους. Χωρίς να ξέρουμε ακόμα τι είμαστε και τι θέλουμε. Τόσο μεταβατικό στάδιο, όσο δεν πάει άλλο.

Θέλουμε ανεξαρτησία αλλά και κάποιον να μας στηρίζει.Και αυτονομία και κάποιον να μας πιάνει όταν πάμε να πέσουμε.Και ξένες αγκαλιές και την αγκαλιά της μάνας.Και ξενύχτια και δουλειά.Και παλιμπαιδισμός, ανευθυνότητα, πάρτυ, παιχνίδια..Και βιογραφικά,

μεταπτυχιακά, άγχος, "καριέρες", ΙΚΑ, χρέη, τράπεζες. Μεταξύ δύο κόσμων, με το ένα πόδι στον κάθε κόσμο.

Μικρομέγαλα που παίζουν τους μεγάλους. Βιασύνη να μεγαλώσουμε και βαθιά επιθυμία να μείνουμε πάντα παιδιά. Κρυμμένα συναισθήματα τόσο αταίριαστα που σου τρυπάνε το μυαλό.

Άνθρωποι που φοβούνται τη μοναξιά,αλλά δεν ξέρουν πώς να ψάξουν τη συντροφικότητα. Ας γίνουμε ζευγάρια, για να μη λένε οι άλλοι ότι είμαστε μόνοι μας. Ας γίνουμε ζευγάρια για να μην δίνεις εξηγήσεις, γιατί έτσι πρέπει.

Άνεργοι, Άεργοι, Φοιτητές, Καριερίστες, Παντρεμένοι, Single, Δεσμευμένοι. Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, σε γραφεία.
Στα 25 σου τους συναντάς όλους. Και συ που ανήκεις; Και γιατί πρέπει να ανήκεις κάπου;

Ας μένουμε ελεύθεροι στη ψυχή. Μη φοβάσαι. Μην εξαρτάσαι. Κι όταν θα σε αφήσουν; Και όταν θα ρθει μια στιγμή που θα 'σαι μόνος σου, τι θα κάνεις; Θα 'ρθει κάποια στιγμή που θα 'χεις μόνο τον εαυτό σου. Μάθε να τον αντέχεις, μάθε να τον στηρίζεις και προς θεού, μάθε να περνάς καλά μαζί του.

Μην ανήκεις πουθενά. Είσαι ακόμα πολύ νέος για να τα ξέρεις όλα. Να "σου" το θυμίζεις κάθε μέρα.
Αγάπησέ τους όλους. Μην απορρίπτεις τίποτα ακόμα.
Δεν τα ξέρεις όλα. Δεν τα ξέρω όλα.
Ίσως ποτέ δεν θα τα μάθεις. Ίσως ποτέ δεν θα ανήκεις. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Καθόλου.

"Δύο όψεις...."

Λένε πως κάθε κίνηση, κάθε επιλογή καθορίζει το μέλλον μας. Αυτόματα λοιπόν προσέχουμε τι κάνουμε έτσι ώστε το μέλλον να μην μας επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις. Και εγώ αναρωτιέμαι με τη σειρά μου... Ποιός ο λόγος ύπαρξής μας, άμα δεν νιώσουμε ποτέ τον πόνο μιας κακής επιλογής; Πώς γίνεται να κάνουμε τα πάντα τέλεια και με έλεγχο χωρίς μια απογοήτευση και ένα "Γιατί"?

Πάντα ήμουν υπέρ της αυτοκυριαρχίας, όμως όσο περνάνε τα χρόνια αφήνω το εαυτό μου όλο και πιο ελεύθερο. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο, δηλαδή όσο μεγαλώνει κανείς οι λάθος επιλογές να μειώνονται. Από την άλλη σκέφτομαι επίσης πως τα λάθη δείχνουν πως υπάρχει κινητικότητα στην καθημερινότητά μας. Ξυπνάμε και έχουμε κάποιους στόχους που θέλουμε να υλοποιήσουμε,άσχετα άμα κάποιοι από αυτούς τους στόχους κινούνται σε λάθος κατεύθυνση ή για να το θέσω πιο σωστά δεν φτάσεις καν στην άκρη του στόχου σου. Ε και? Κάθε νόμισμα έχει και δύο όψεις λένε....

Η μία πλευρά του νομίσματος είναι η αυτοκυριαρχία που πολλές φορές σημαίνει ένα σίγουρο μέλλον χωρίς όμως πολλές εκπλήξεις. Η άλλη πλευρά του είναι η κινητικότητα που σημαίνει δίψα για ζωή, λάθη αλλά και απρόσμενες χαρές. Δεν υπάρχει επιπλέον χρόνος για διλήμματα όμως,ας αφήσουμε το νόμισμα να στριφογυρνάει και όταν νιώσουμε έτοιμοι ίσως να το σταματήσουμε.