Μη φοβάσαι τα 23....

Γιατί είσαι όπως είσαι; Ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις. Μη δίνεις ποτέ εξηγήσεις. Γύρω στην ηλικία των 25, παίζουμε τους μεγάλους. Χωρίς να ξέρουμε ακόμα τι είμαστε και τι θέλουμε. Τόσο μεταβατικό στάδιο, όσο δεν πάει άλλο.

Θέλουμε ανεξαρτησία αλλά και κάποιον να μας στηρίζει.Και αυτονομία και κάποιον να μας πιάνει όταν πάμε να πέσουμε.Και ξένες αγκαλιές και την αγκαλιά της μάνας.Και ξενύχτια και δουλειά.Και παλιμπαιδισμός, ανευθυνότητα, πάρτυ, παιχνίδια..Και βιογραφικά,

μεταπτυχιακά, άγχος, "καριέρες", ΙΚΑ, χρέη, τράπεζες. Μεταξύ δύο κόσμων, με το ένα πόδι στον κάθε κόσμο.

Μικρομέγαλα που παίζουν τους μεγάλους. Βιασύνη να μεγαλώσουμε και βαθιά επιθυμία να μείνουμε πάντα παιδιά. Κρυμμένα συναισθήματα τόσο αταίριαστα που σου τρυπάνε το μυαλό.

Άνθρωποι που φοβούνται τη μοναξιά,αλλά δεν ξέρουν πώς να ψάξουν τη συντροφικότητα. Ας γίνουμε ζευγάρια, για να μη λένε οι άλλοι ότι είμαστε μόνοι μας. Ας γίνουμε ζευγάρια για να μην δίνεις εξηγήσεις, γιατί έτσι πρέπει.

Άνεργοι, Άεργοι, Φοιτητές, Καριερίστες, Παντρεμένοι, Single, Δεσμευμένοι. Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, σε γραφεία.
Στα 25 σου τους συναντάς όλους. Και συ που ανήκεις; Και γιατί πρέπει να ανήκεις κάπου;

Ας μένουμε ελεύθεροι στη ψυχή. Μη φοβάσαι. Μην εξαρτάσαι. Κι όταν θα σε αφήσουν; Και όταν θα ρθει μια στιγμή που θα 'σαι μόνος σου, τι θα κάνεις; Θα 'ρθει κάποια στιγμή που θα 'χεις μόνο τον εαυτό σου. Μάθε να τον αντέχεις, μάθε να τον στηρίζεις και προς θεού, μάθε να περνάς καλά μαζί του.

Μην ανήκεις πουθενά. Είσαι ακόμα πολύ νέος για να τα ξέρεις όλα. Να "σου" το θυμίζεις κάθε μέρα.
Αγάπησέ τους όλους. Μην απορρίπτεις τίποτα ακόμα.
Δεν τα ξέρεις όλα. Δεν τα ξέρω όλα.
Ίσως ποτέ δεν θα τα μάθεις. Ίσως ποτέ δεν θα ανήκεις. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Καθόλου.

"Δύο όψεις...."

Λένε πως κάθε κίνηση, κάθε επιλογή καθορίζει το μέλλον μας. Αυτόματα λοιπόν προσέχουμε τι κάνουμε έτσι ώστε το μέλλον να μην μας επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις. Και εγώ αναρωτιέμαι με τη σειρά μου... Ποιός ο λόγος ύπαρξής μας, άμα δεν νιώσουμε ποτέ τον πόνο μιας κακής επιλογής; Πώς γίνεται να κάνουμε τα πάντα τέλεια και με έλεγχο χωρίς μια απογοήτευση και ένα "Γιατί"?

Πάντα ήμουν υπέρ της αυτοκυριαρχίας, όμως όσο περνάνε τα χρόνια αφήνω το εαυτό μου όλο και πιο ελεύθερο. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο, δηλαδή όσο μεγαλώνει κανείς οι λάθος επιλογές να μειώνονται. Από την άλλη σκέφτομαι επίσης πως τα λάθη δείχνουν πως υπάρχει κινητικότητα στην καθημερινότητά μας. Ξυπνάμε και έχουμε κάποιους στόχους που θέλουμε να υλοποιήσουμε,άσχετα άμα κάποιοι από αυτούς τους στόχους κινούνται σε λάθος κατεύθυνση ή για να το θέσω πιο σωστά δεν φτάσεις καν στην άκρη του στόχου σου. Ε και? Κάθε νόμισμα έχει και δύο όψεις λένε....

Η μία πλευρά του νομίσματος είναι η αυτοκυριαρχία που πολλές φορές σημαίνει ένα σίγουρο μέλλον χωρίς όμως πολλές εκπλήξεις. Η άλλη πλευρά του είναι η κινητικότητα που σημαίνει δίψα για ζωή, λάθη αλλά και απρόσμενες χαρές. Δεν υπάρχει επιπλέον χρόνος για διλήμματα όμως,ας αφήσουμε το νόμισμα να στριφογυρνάει και όταν νιώσουμε έτοιμοι ίσως να το σταματήσουμε.

Η Ελλάδα του μνημονίου επιλέγει μπουζούκια!

Παίρνω τηλέφωνο πριν λίγη ώρα για να κλείσω ένα τραπέζι για το "μαγευτικό" σχήμα του χειμώνα, Καρράς- Πάολα -Παντελίδης, και η αγενέστατη κοπέλα στο τηλέφωνο μου λέει ότι έχουν από τα μέσα Φεβρουαρίου κενό τραπέζι, εκτός και αν θέλω να πάω χωρίς τραπέζι και αν καταφέρω να μπω θα είμαι τυχερή. Ήδη σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

Πάω στον προιστάμενο μου, που με έβαλε να κλείσω το τραπέζι και του εξηγώ πως έχει το θέμα και μου δίνει το τηλέφωνο ενός γνωστού του να με βοηθήσει με το όλο μπέρδεμα και μου ζητάει και συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Αν μου ζητούσε συγγνώμη για το υπάρχον σχήμα  θα του ήμουν πιο ευγνώμων βέβαια. Την ώρα που κλείνω το τηλέφωνο έρχεται ένας συνάδελφος μου και μου λέει " προτιμώ να μην ξαναβγώ από το σπίτι παρά να ξαναπάω εκεί"! 
Πρώτος βγαίνει, μου λέει, ο Παντελίδης!!! Ο σύγχρονος Σταχτοπούτος – το λεβεντόπαιδο που έγινε γνωστό ανεβάζοντας το σεκλέτι του στο YouTube φορώντας λευκό φανελάκι, παντόφλες και κραδαίνοντας κιθάρα με φόντο την εντοιχισμένη ντουλάπα του μεσοαστικού σπιτιού του – αποθεώνεται από την πρώτη νότα. Απευθύνεται κυρίως στους όρθιους του μπαρ, τονώνοντας τις λαϊκές καταβολές του, και εκείνοι του το ανταποδίδουν γνωρίζοντας απ΄έξω κι ανακατωτά όλους τους στίχους-ατάκες: «Δεν ταιριάζετε σου λέω, τόσο αντικειμενικά σ’ το λέω», «Συνοδεύομαι, μου λες, κι εγώ παιδεύομαι», «Οσο δέρμα κι αν πετάξεις, φίδι είσαι, δεν θ’ αλλάξεις». Λόγια βγαλμένα απ’ τη ζωή…
Μετά η αβάσταχτη γοητεία της Πάολα σε αφήνει άφωνο! Η πρώτη κυρία του προγράμματος, θυμίζει εξωτικό πτηνό,δεν ξέρω αν πρέπει να το θεωρήσω θετικό αυτό το σχόλιο.Όταν βγαίνει να τραγουδήσει, κατά έναν περίεργο τρόπο δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Μαλλιά με extensions, στήθη και χείλη με σιλικόνη και δύο καχεκτικά ποδαράκια να υπακούουν σε χορευτικές φιγούρες που θα έλεγες ότι της τις εμπιστεύτηκε ο μακαρίτης ο Μάικλ Τζάκσον. Οι γυναίκες δεν μπορούν να ταυτιστούν, αλλά ούτε και να νιώσουν ανταγωνιστικά απέναντί της. Της σφίγγουν το χέρι από τα μπροστινά τραπέζια, κι εκείνη τους δίνει το μικρόφωνο για να τραγουδήσουν. Σαν κάποια που δεν θα μπορούσε να γίνει φίλη τους, αλλά, μια στο τόσο, της ζητούν να τους πει τα χαρτιά ή τον καφέ.
 Το βαρύ πυροβολικό του σχήματος, ο Βασίλης Καρράς, βγαίνει αμέσως μετά, παίζοντας τη νύχτα στα δάχτυλα και ραπάροντας όταν κουράζεται η λαϊκή φωνή του.
Ο δρόμος προς την τουαλέτα είναι ξεχωριστή εμπειρία. Αφού περάσεις σχεδόν κυριολεκτικά πάνω από τραπέζια και καθήμενους που δεν θα σου κάνουν τη χάρη να σηκωθούν, συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν ταξιθέτριες για τις τουαλέτες που σου υποδεικνύουν ποια είναι άδεια, όπως ακριβώς στα δοκιμαστήρια του Zara σε περίοδο εκπτώσεων. Η λίστα αναμονής είναι μεγάλη, αλλά αν είσαι σχετικά νηφάλιος, παρακάμπτεις εύκολα τις μεθυσμένες και εκείνες που τσεκάρουν αν η ψεύτικη βλεφαρίδα είναι στη θέση της και αν έφυγε κάποιος πόντος απ’ το καλσόν τους.
Φουστάνια ανεμίζουν επάνω στα τραπέζια, καθώς κορίτσια επιδίδονται τρεκλίζοντας σε τσιφτετέλια, μπουκάλια ανοίγουν, smartphones τελευταίας τεχνολογίας τοποθετούνται σε άδεια χαμηλά ποτήρια για να προφυλαχθούν από το αλκοόλ που ρέει άφθονο. Ποιοι τελικά γεμίζουν ασφυκτικά αυτό το μαγαζί; Πιτσιρικάδες που το παίζουν πλούσιοι με το πορτοφόλι ενός μπαμπά που για τους Χ λόγους δεν άγγιξε η κρίση, αρκετοί Κύπριοι,χωρίς παρεξήγηση, ακόμη περισσότεροι Άραβες, Ισραηλινοί και Λιβανέζοι, ενώ πολύ δυναμικά πλασάρονται τα περίφημα «λεφτά επαρχίας»: «Οι επιδοτήσεις για τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα κάνουν μια βόλτα κι από ’δώ» σχολιάζει με νόημα βετεράνος θαμώνας νυχτομάγαζων. Τα τραπέζια που βρίσκονται τέρμα Θεού είναι εκείνα που αδειάζουν πρώτα. Σε αυτά κάθονται παρέες που έχουν λεφτά για ένα και μοναδικό μπουκάλι. Το κέφι τελειώνει μαζί με το ποτό και αποχωρούν.
Αν εξαιρέσεις κάποιες άδοξες δόξες παλαιότερων talent shows και μοντέλα που ατύχησαν στο «Next Top Model», οι αναγνωρίσιμες φιγούρες δεν πολυσυχνάζουν πλέον στα μπουζούκια. Οι σελέμπριτι πρώτης γραμμής είτε είναι στη φυλακή λόγω χρέους είτε στο σπίτι τους για να μη δίνουν δικαιώματα. Με μια πιο προσεκτική ματιά, αυτή η βιομηχανία πεταμένου χρήματος έχει κι έναν ιερό σκοπό: τη διαχείριση της καψούρας. Οσο η βραδιά προχωράει, το μακιγιάζ θαμπώνει και οι γραβάτες λύνονται, βλέπεις άνδρες και γυναίκες που ψάχνουν για λίγη ανθρώπινη επαφή – γι’ αυτό πήγαν εκεί, αν και αρχικά δεν τους φαινόταν. Τα τραγούδια μιλάνε επιθετικά σε αυτόν, ή σε αυτήν, που σε παράτησε κι εσύ δηλώνεις χωρίς ίχνος στρατηγικής ότι δεν τον/την έχεις ξεπεράσει. Αγόρια περνούν όλο το βράδυ μόνα τους, κοιτάζοντας κοπέλες, χωρίς όμως να τολμούν να τους πουν κάτι. Και κορίτσια βγαίνουν από το μαγαζί ξυπόλυτα και κλαμένα, περιμένουν τη σειρά τους στις τουαλέτες και ένα SMS που δεν θα έρθει ποτέ.

Μην ξεχάσεις να ζήσεις

Μιας και ο καιρός άλλαξε,το φθηνόπωρο μπήκε για τα καλά και οι βροχές αρχίσανε, είπα κι εγώ να το ρίξω στη συγγραφή. Ο άλλος λόγος είναι γιατί η τελευταία φορά που έγραψα ήταν πριν ένα χρόνο και ποιός ξέρει πότε θα είναι η επόμενη.

Σκεφτόμενη λοιπόν όλα αυτά κατάλαβα κάτι πολύ κοινότυπο, “Πώς περνάει έτσι ο καιρός?” κάτι που πάντα με τρόμαζε. Μεγαλώνουμε και τα χρόνια φεύγουν, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ολοκληρωτικά μέσα σε ένα έτος και ίσως μέσα από αυτόν τον κύκλο αλλαγής μας δίνεται και η ευκαιρία για επαναξιολόγηση και αναθεώρηση της ζωής μας. Κάτι που δεν σημαίνει βέβαια ότι το κάνουν όλοι προφανώς, μην τρελαθούμε. Κάποιοι μένουν αιώνια ίδιοι, οπότε τους αφήνουμε στην ησυχία και στη γαλήνη τους. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο λοιπόν που αναθεώρησα κι εγώ πολλά πράγματα έμαθα κάποια πράγματα, που ίσως μου φανούν χρήσιμα για το μέλλον.

• Η διαφορά μεταξύ ενός ευτυχισμένου και ενός δυστυχισμένου ανθρώπου είναι το επίπεδο της ευγνωμοσύνης.

Αν παρατηρήσετε κάποιος ο οποίος είναι αξιολύπητος, θα παρατηρήσετε ότι ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος και συνεχώς κατηγορεί για την δυστυχία του ,το παρελθόν, την τύχη ή άλλους ανθρώπους. Αν παρατηρήσετε ευτυχισμένους ανθρώπους, θα δείτε ότι είναι γεμάτοι από ευγνωμοσύνη. Αντί να εστιάζουν σε αυτά που τους εμποδίζουν να επιτύχουν ή να προχωρήσουν μπροστά ,επιλέγουν να επικεντρώνονται σε λύσεις για να δημιουργήσουν τη ζωή που θέλουν. Ακόμα και όταν τα πράγματα δεν έρθουν όπως τα περίμεναν και πάρουν άσχημη τροπή, σκέφτονται αισιόδοξα. Η ευγνωμοσύνη είναι μια επιλογή. Η ευτυχία είναι στάση ζωής. Το πώς θα ζείτε τη μέρα σας, είναι μια επιλογή που είναι απολύτως υπό τον έλεγχό σας. Αν συμπεριφέρεσαι στη ζωή σου με μιζέρια και γκρίνια θα σου το ανταποδώσει. Αν όμως βγεις έξω και αρχίζεις να χαμογελάς θα λάβεις χαμόγελα. Εκτός αν σε περάσουν για τρελό οπότε εκεί άρχισε να τρέχεις.

• Θα ραγίσει η καρδιά σας, αλλά θα επιβιώσετε.
  Κι όμως συμβαίνουν και θαύματα σε αυτή τη ζωή. Ναι θα χωρίσουμε, θα στεναχωρηθούμε, θα κλάψουμε, θα νευριάσουμε, θα νιώσουμε αυτή την αδικία μέσα μας, άσχετα αν φταίμε εξίσου ή όχι. Το θέμα είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια να βρίσκουμε ένα σημείο ισορροπίας και όχι κάθε φορά να το κάνουμε και χειρότερο. Λίγη θετικότητα παρακαλώ και όλα θα γίνουν. Θα αγαπήσουμε ξανά και θα αγαπηθούμε ξανά γιατί πολύ απλά είναι επιβίωση!
  

• Θα χάσετε τη δουλειά σας, αλλά τελικά θα βρείτε κάτι που σας ταιριάζει καλύτερα.

Ίσως και όχι βέβαια, αλλά εγώ πάω με αυτή την προοπτική.Το τέλος αποτελεί ένα νέο ξεκίνημα, απλά είναι μεταμφιεσμένο. Μπορεί να νιώθετε άβολα με την αβεβαιότητα, αλλά κάποια από τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δημιουργούνται εκείνες τις περιόδους που είμαστε ανοιχτοί στις νέες προκλήσεις και ευκαιρίες. Εκμεταλλευτείτε το χρόνο αυτό να δείτε τί πραγματικά σας κάνει χαρούμενο εκτός από το εύκολο χρήμα.

• Οι άνθρωποι που αγαπάτε θα σας πληγώσουν και θα σας απογοητεύσουν. Προσπαθήστε να βλέπετε πέρα από τα λάθη τους και να κατανοείτε τις προθέσεις τους.

Γενικά είχα μία λογική του άσπρου-μαύρου με τις φιλίες.Ένας φίλος ήταν είτε κολλητός είτε μια απλή γνωριμία. Δεν υπήρχε γκρίζα ζώνη ανάμεσα στα δύο. Και αν ένας φίλος με πλήγωνε ή δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με τα θέλω μου, διέκοπτα τη σχέση μας.Αλλά έμαθα ότι όλοι μπορεί να λειτουργήσουμε λίγο εγωιστικά, να παραμελήσουμε τους

ανθρώπους που αγαπάμε, ή να θεωρήσουμε τους άλλους για δεδομένους. Και αυτό δεν είναι πρόβλημα. Όλοι οι άνθρωποι περνούν από διάφορες φάσεις και κάνουν λάθη αρκεί βέβαια να μην το παρακάνουν όμως .

Κάποιες φορές, μια φιλία χρειάζεται λίγο χρόνο για να αναπνεύσει.

• Η φύση μας δεν αλλάζει.
  Οι απόψεις μας, η εμφάνιση μας, η διάθεση μας, μπορεί να αλλάζουν συνεχώς. Όμως ο πυρήνας της φύση μας δεν αλλάζει. Οι άνθρωποι μαθαίνουμε μηχανισμούς επιβίωσης από αρκετά νεαρή ηλικία, οι οποίοι σφυρηλατούνται και ριζώνουν μέσα μας.

Αν θέλετε να γνωρίσετε πραγματικά κάποιον, κοιτάξτε πέρα από τα λόγια του, την γοητεία και τα χαρίσματα του. Κοιτάξτε πέρα ακόμα και από τα λάθη του. Κοιτάξτε πέρα από το περιτύλιγμα, και θα βρείτε την ουσία. Γιατί, ενώ τα πάντα που είναι επιφανειακά μπορεί να αλλάζουν, η φύση του καθενός δεν αλλάζει.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι εισπράτουμε πάντα την αγάπη που θεωρούμε ότι αξίζουμε. Οπότε και πάλι το αποτέλεσμα της ζωής μας αφοράτη δική μας κρίση για τον εαυτό μας και για τη ζωή που θέλουμε να κάνουμε.

ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ.........

Τώρα είναι τα τούρκικα, πριν από αυτά τα μεξικάνικα και ακόμη πιο πριν τα αμερικάνικα, όχι ότι τωρα δεν υπάρχουν στη ζωή μας άλλα ,σαν ένας, όλοι ακολούθησαν το νέο κύμα που απαιτεί η εποχή. Γιατί καλώς ή κακώς αυτό είμαστε όλοι, μία μάζα, που σαν ένα μεγάλο μπούγιο ότι διαφορετικό εμφανίζεται το θεωρούμε ως “επανάσταση” και το ενστερνιζόμαστε.

Αυτή η αντίδραση στα ερεθίσματα αφορά και τη Χρυσή Αυγή και οποιαδήποτε άλλη μόδα μας επισκεφτεί ουρανοκατέβατη κατά καιρούς.... Είναι άλλωστε η εύκολη λύση. Πώς αλλιώς μπορείς να πας ήρεμος για ύπνο χωρίς κάποια ευθύνη να σε βαραίνει, να μην σκέφτεσαι? Δεν πρέπει να το περιφρονούμε, αντιθέτως... έτσι είναι οι άνθρωποι, αρνούνται τις όποιες ευθύνες και πετάνε το μπαλάκι πάντοτε στους άλλους αρκεί οι ίδιοι να είναι καλυμένοι με τον εαυτό τους και κάθε βράδυ κάνοντας την προσευχή τους να νιώθουν τουλάχιστον αγγελάκια εφόσον πάντα οι άλλοι φταίνε για τις λάθος επιλογές.

Ποιοί είναι όμως αυτοί οι άλλοι.?? Δεν μας νοιάζει αρκεί να έχουν ύφος σοβαρό, φωνή και το κυριότερο..... να φοράνε κοστούμι και γραβάτα.. Αυτή είναι η λεγόμενη πνευματική ανευθυνότητα που διαλέγουμε οι περισσότεροι διότι φοβόμαστε να σκεφτούμε και να πάρουμε αποφάσεις με τον φόβο μήπως κάνουμε ή πούμε κάτι λάθος. Ξεχνάμε όμως ότι και αυτούς που επιλέγουμε να παίρνουν αποφάσεις για μας κάνουν μεγάλυτερα λάθοι, αλλά δεν μας νοιάζει έφοσον οι συνέπειες δεν πέφτουν πάνω μας.

Και μετά αφού παραδώσαμε σα δωράκι την ευθύνη σε άλλους, οργιζόμαστε και απογοητευόμαστε επειδή εκείνοι δρουν κατά την ανθρώπινη φύση τους, δηλαδή με απληστία, ψέμα, εγωισμό και επιπολαιότητα. Και γιατί όχι άλλωστε? Αφού μου χάρισες την ευθύνη σου είναι δικαίωμα μου πια το τί θα την κάνω, λέει ο υπεροχότατος κύριος ηγέτης και σε στέλνει στο συσσίτιο και στο ταμείο ανεργίας.

Μετά, μας φταίει η θρησκεία. Μας φταίει ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, η χρυσή αυγή, μας φταίνε τα MME και η κυβέρνηση, μας φταίει οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον εαυτό μας και ποτέ δε σκεφτόμαστε ότι το να ακολουθείς οδηγίες ή διαταγές είναι επιλογή και αν είναι ασυνείδητη τότε πολύ κακώς.

http://www.youtube.com/watch?v=r7rF2EZ0A_0&feature=related 

Μεγάλο πράγμα η ντροπή!

Όσο οι άνθρωποι αναθέτουν σε άλλους την ευθύνη της ζωής και των επιλογών τους, γιατί όσο οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτολογοκρίνονται, τότε για πάντα θα γίνεται το ίδιο..... μπροστά στη δυστυχία μας θα απαντάμε "Ακολουθούσα διαταγές" θεωρώντας ότι όταν δεν έχεις την ευθύνη δεν πονάς.

"Ένα χαστούκι για όλους"

Αλήθεια ? Είναι υπαρκτή αυτή η κατάσταση ή κάνετε πλάκα? Τόοοοσα χρόνια φωνάζετε, ουρλιάζετε ότι σας πνίγει το δίκιο σας και ότι όλοι οι άλλοι ευθύνονται , είτε ονομάζονται Αλβανοί, είτε Πακιστανοί είτε Γερμανοί… Τώρα? Τώρα ποιός ευθύνεται είπαμε για ό,τι γίνεται? Φυσικά οι φασίστες, οι νεοναζοί και όσοι τους ψηφίσανε, οι οποίοι νεοναζοί βέβαια τόσα χρόνια που δεν έκαναν τόσο αισθητή την παρουσία τους ήταν επειδή θέλανε να κρατήσουν χαμηλό το προφίλ τους. Από πού πήρανε αυτοί οι άνθρωποι όλο αυτό το θάρρος ώστε να τολμούν ακόμα και δημόσια να χτυπάνε και να βρίζουν έναν συνάνθρωπό τους μόνο και μόνο επειδή έχει αντίθετη άποψη από τους ίδιους? Δεν μας νοιάζει αν τα «θύματά» τους είναι γυναίκες ή άντρες. Μπορεί δημόσια να ήταν η Κανέλλη και η οποιαδήποτε Κανέλλη, πίσω από τις κάμερες μπόρει να ήταν ο Κώστας, ο Γιώργος η ο οποιοσδήποτε που βρέθηκε μπροστά του εκείνη την στιγμή. 

Και τώρα πού βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος και ποιές ήταν οι συνέπειες των πράξεών του? Αλήθεια αν ήμουν εγώ στη θέση του λέτε να μου είχαν φερθεί  τόσο ήρεμα και όμορφα ή θα με είχαν κλείσει εισόβια και εμένα και όλο μου το σόι. Who knows? Μάλλον όλοι μας… Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Είναι πολύ πιο σοβαρό και ας γελάμε και ας κοροιδεύουμε. Μία ευρωπαική χώρα, «δημοκρατική» , τον 21^ο αιώνα δείχνει ένα πρόσωπο φασιστικό, χουντικό που απαγορεύει την ελευθερία λόγου και αν κάποιος τολμήσει να παραβεί αυτόν τον κανόνα τρώει ξύλο… Ναι τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι πολύ φυσιολογικό, για να μην πω ότι μου θυμίζει αυτά που μαθαίναμε στο σχολείο ότι πριν 1500 χρόνια άρχισαν να αφήνουν τους άντρες, μη φτάσουμε στις γυναίκες θα μας πάρει άλλα τόσα χρόνια, να λένε δειλά δειλά τη γνώμη τους. I LIKE!!! Άντε και εις ανώτερα εύχομαι!

Παρόλα αυτά πολύ θα ήθελα  να έρθει κάποιος, που έχει τα κότσια κιόλας, να μου πει ΝΑΙ ψήφισα Χρυσή Αυγή και χαίρομαι ή μετάνιωσα, γιατί μέχρι τώρα όλο παριστάνουν τις πάπιες και κανείς δεν γνωρίζει τίποτα. Πώς στο καλό βγήκε αυτό το 7% μόνο το δωδεκάθεο μπορεί να ξέρει γιατί πολύ περίεργα μου φαίνονται όλα και το χειρότερο είναι ότι αυτοί που ψηφίσανε θα το ξανακάνουν και θα το ξανακάνουν επειδή ΜΠΟΡΟΥΝ. Εγώ δε θέλω αυτόν τον φασισμό όμως και αυτή τη βία και νομίζω και πολλοί άλλοι μαζί με μένα... μπορούν να το δεχτούν? Γουστάρεις την σαπίλα και την ηλιθιότητα? Καμάρι σου! Νοιάζει κανέναν? Μάζεψε τους σπίτι σου, ψήστε παιδάκια και πείτε τα και άμα λάχει παίξτε και ξύλο κανείς δεν έχει αντίρρηση. Άλλωστε δεν μπορούν όλοι να έχουν την ίδια ωριμότητα και μυαλό.... τους λυπόμαστε και τους συμπονούμε μέχρι εκεί όμως από μακριά και αγαπημένοι!!Σταματάω τώρα γιατί όντας και γυναίκα έχω ένα μείον παραπάνω οπότε θα ζητάω και συγνώμη για το ξύλο που θα φάω στο τέλος...

  

Άκουσε άλλα μάθε να κρίνεις.!

   «Επιλογές! Κάνουμε τις σωστές? Ποιος νοιάζεται? Όλοι ζητάνε απλώς να είμαι σωστός χωρίς να ξέρουν πραγματικά τι θέλω …και έγω? Τι κάνω γι’αυτό? Τους το επιτρέπω? Ναι γιατί είμαι άλλο ένα θύμα των υπολοίπων.»

   Όλα αυτά μπορεί να τα πει κάποιος που δεν ξέρει καθόλου τον εαυτό του και εξαρτάται μόνο από την άποψη των γύρω του. Ποιος ο λόγος να αρέσω στους άλλους αν δεν αρέσω στον ίδιο μου τον εαυτό? Ποιος ο λόγος να με θαυμάζουν αν εγώ ο ίδιος σιχαίνομαι τον εαυτό μου? Η ουτοπία είναι ωραία μόνο στα όνειρα και στα παραμύθια… στην πραγματική ζωή όμως πονάει και διαψεύδει. Αποφεύγουμε τις δύσκολες καταστάσεις με το να τις βάζουμε σε ένα κουτί το οποίο κλειδώνουμε και το κλειδί αυτό το πετάμε στη θάλασσα, με λίγα λόγια με το να κάνουμε πως δεν υπάρχουν ή με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα λυθούν από μόνες τους ή ακόμα καλύτερα θα ξεχαστούν. 

  Όταν κάτι το θες πολύ το κυνηγάς, αλλά το πιο σημαντικό είναι να μην κουραστείς ποτέ να επιμένεις γιατί μπορεί την στιγμή που εσύ παραιτείσαι αυτό να είναι έτοιμο να σου δοθεί. Σταμάτα να ρίχνεις το φταίξιμο σε άλλους παράγοντες για την αποτυχία σου και μην διαλέγεις πάντα το εύκολο μονοπάτι, άλλωστε κανείς δεν είπε ότι το εύκολο είναι και το πιο ενδιαφέρον. Αντιθέτως, όσο πιο δύσκολο είναι κάτι τόσο πιο περήφανος αισθάνεσαι που το κατάφερες. Τι γίνεται όμως όταν οι άλλοι δεν ακολουθούν τις νέες σου αποφάσεις και σιγά σιγά διαλέγουν ξεχωριστό δρόμο από το το δικό σου? Εκεί είναι που σκέφτεσαι ότι τους χρωστάς μεγάλη ευγνομωσύνη που έφυγαν από μόνοι τους διότι δεν τους είχες ποτέ ανάγκη πραγματικά και τώρα η πορεία της ζωής σου θα είναι πιο αυθεντική.  

            

  Μάθε να χαμογελάς αληθινά και όχι επειδή στο επιβάλλουν.!! Κοίτα γύρω σου, αναζήτεισαι αυτό που σε ικανοποιεί, είτε είναι κάτι ουδέτερο είτε ακόμα και κάποιο πρόσωπο. Η αναζήτηση αυτή θα δεις δεν θα τελειώσει ποτέ αλλά όσο περνάνε τα χρόνια το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εμπειρίες θα πληθαίνουν και όσες περισσότερες είναι τόσο πιο υγιή ζωή έχεις κάνει…Το να  ασχολείσαι με την ζωή των υπολοίπων είναι απλά μια διαδικασία να αφήνεις τα δικά σου προβλήματα πίσω και έτσι κρίνεις τις πράξεις τους για να μην κάνεις αυτοκριτική.

         

 « Άκου,χαμογέλασε, συμφώνησε μην ξεχάσεις ποτέ όμως να κάνεις αυτό που γουστάρεις ΕΣΥ»! Τίποτα δεν είναι εύκολο όμως και τίποτε αδύνατον εξάλλου κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι εύκολη είναι όμως όμορφη και είναι κρίμα να την αφήνουμε να περνάει χωρίς να την αξιοποιούμε.....